2024-06-20 Naar Inuvik.

De afstand van Eagle Plains tot Inuvik bedraagt 365 km. Allemaal over gravel en nog steeds die zelfde Dempster Hwy. Na 36 km reeds kom je aan de poolcirkel. Daarvan wordt uiteraard een kiekje gemaakt. Je bent daar niet alleen want wie daar passeert stopt even om een foto bij het inlichtingenbord te nemen. Ook wij dus.
Na 96 km rijd je de grens over tussen Yukon en The Northwest Territories. En ineens kom je als in een andere wereld. De weg is hier een stuk beter onderhouden. Het blijft gravel maar er zijn amper putten. Het moet hier gisteren niet geregend hebben want bij elke auto of vrachtwagen die passeert stuift het zand zo hoog op dat je even niets meer ziet. Net toen we over de grens waren kregen we een heel eigenaardig weerfenomeen te zien. Het was alsof de wolken de grens niet over konden. Ze bolden zich over de bergrand heen. Heel bijzonder was dat. Toen we over de kam van de berg door die wolk reden zagen we plots amper een hand voor ogen. Dikke mist versperde het zicht gedurende toch wel een dikke 20 km. Het bleef nog een heel eind zwaar bewolkt en ineens kwam de zon er toch weer door.
Op één bepaalde plaats moet het gewone verkeer de weg delen met het vliegverkeer, weliswaar van kleinere vliegtuigjes. 2 veerponten helpen je de Peel-rivier en de Mackenzie-rivier over. Die ponten zijn goedkoper dan een brug bouwen. In de winter liggen die rivieren dichtgevroren en dan worden dat 'iceroads'.
En uiteindelijk kom je dan in Inuvik terecht. Hier is het morgen feest omwille van de 'solstice', de zonnewende.
Het is nu 22:45u en de zon weet hier niet van ophouden. Het is 7° C. Best frizzekes dus.

2024-06-19 Dempster Highway.

We waren al vroeg op. We aten ons selfcaterd ontbijt met koffie in de lounge van de Aurora Inn en maakten ons dan klaar voor een ferme rit richting Eagle Plains. Volgens Guru zou dat vanuit Dawson City 430 km zijn over gravel. Je mag daar op de meeste plaatsen 90km/u rijden, maar we moeten dat toch ten zeerste afraden. Gravel is, vooral in de bochten, zeer onvoorspelbaar.
De Dempster Highway is vernoemd naar Inspector William Dempster die in de winter van 1910-1911 op zoek ging naar 'The lost Patrol' een groep pioniers die onder leiding van een totaal onervaren Inspector Fitzgerald verloren gelopen was en uiteindelijk door Dempster in maart 1911 dood teruggevonden werden.
De Dempster Highway is een marteling voor iedere auto en een uitdaging voor iedere chauffeur. Maar je moeite wordt beloond met vergezichten die je soms op kalenders ziet en waarvan je denkt dat ze getrukeerd zijn. Die panorama's bestaan écht. Wij hebben ze zelf gezien.
We vertrokken bij prachtig zonnig weer met heerlijke wolkenformaties die steeds dichter en ook donkerder werden. Toen we de laatste 50km aanvatten werden we zowaar getrakteerd op bliksem en donder en uiteindelijk ook op een stortvlaag van jewelste. Om half vijf waren we op onze bestemming voor vandaag.

In Eagle Plains wonen op dit moment exact 8 mensen en het enige gebouw is een hotel annex tankstation. Dat hotel is voor dit seizoen al helemaal volgeboekt. Dit is trouwens het enige hotel op die Dempster Highway. Als je hier niet terecht kan voor overnachting, kan je ofwel in je auto overnachten op hun parking ofwel doorrijden tot Inuvik. Op dit moment behoort dat laatste zelfs tot een mogelijkheid vermits we zo dicht bij de poolcirkel zitten dat de zon hier nu amper ondergaat.
Wij zijn bij de gelukkigen die nog een plekje konden bemachtigen. Op onze leeftijd moet je geen risico's meer nemen.

Deze middag hebben we onze bokes in de auto moeten eten want buiten werden we bijna zelf opgegeten door de muggen. 🦟 …. rotbeesten…
Vanavond aten we varkenfilet dijonais met frietjes en seizoensgroenten.
Het regent niet meer en mss maken we nog een wandelingetje in de buurt.

2024-06-18 Dawson City

In Dawson City hebben ze wat problemen met hunnen elektriek. Elke dag wordt afgewisseld een wijk van de stad van 23:00u 's avonds tot 's anderendaags 05:00 in den donker gezet. Tijdens die 6 uur durende shut down moeten ze werken om hun electriciteitsnet in orde te stellen. En dus inderdaad om klokslag 23 u ging gisteren het licht én de airco én het internet uit. Gelukkig had de gastvrouw ons daarvan verwittigd en heb ik nog gauw gauw de blogpost van de voorbije dag gepost. Om exact 5 u deze nacht schoten hier ineens alle lichten weer aan. Die hadden we gisteren natuurlijk vergeten doven. 🤪

De eerste pioniers hadden vooral grote haast want op een paar maanden tijd moesten ze een min of meer aanvaardbaar huis bouwen. Er werd dus met hout dat ze ter plaatsen kapten een gebouw opgericht, zo maar zonder fundament want daar was geen tijd voor. Waar ze geen rekening mee hielden was dat ze op permafrost bouwden en dat die bovenkant toch in warme zomers en door de druk van het huis erop een beetje ontdooide. Resultaat was dat vele van die eerste huizen gewoon wegzakten, en instuikten.
Nu zijn ze slimmer en bouwen ze op opeengestapelde houten blokken die met spieën aangepast kunnen worden.
Ook wilden die eerste rijkelui gebouwen oprichten in steen. Dat was hier echter geen optie. Dus maakten ze die in hout en bekleedden ze deze met zinken platen die ze schilderen alsof het steen was. Ze heten dat hier 'creative cheating'.
Zo ging het bij het bankgebouw en de post en nog enkele huizen van wie zich dat kon permitteren.

Net buiten de stad liggen verschillende begraafplaatsen. Daar vind je doorgaans de geschiedenis van een stad. Er is de begraafplaats van politiemensen, van vrijmetselaars, van de joden en van de pioniers. Allemaal dicht bij mekaar maar toch afzonderlijk.
Het was de gewoonte om in het najaar alvast een hele reeks graven te delven omdat het in de winter zo hard vroor dat graven delven en dus begraven niet mogelijk was.
Sommige begraafplaatsen zijn heel erg verwaarloosd en andere zijn netjes onderhouden. Vooral deze van YOOP (Yukon Order Of Pioneers) en deze van de Masons (de vrijmetselaars) zijn heel netjes.
Waar ze nu de mensen begraven is niet meteen duidelijk.

Morgen hebben we een lange rit te doen. We wagen ons aan de gravel van de Dempster Hwy richting Eagle Plains. We bevroegen ons daarover bij het Informatiecentrum van NWT (North West Territories) want daar ligt het grootste deel van die weg. En er werd ons verzekerd dat hij op dit moment best te doen is. Of dat een geruststelling is, zal morgen pas blijken…. 🤔

2024-06-17 Dawson City - deel 2

In Dawson City zijn we eerst gaan inchecken in het hotel. Daarna trokken we naar het VIC waar we kennis maakten met Valerie waarmee ik tijdens onze voorbereidingen per mail contact had. Dat was een aangename kennismaking.
We aten pas laat onze lunch op een bankje langs de Yukon rivier. We maakten een eerste toertje in een vreselijk stoffige stad. De enige weg die geasfalteerd is, is de toegangsweg/doorgangsweg en al de rest van de straten in die stad zijn gewoon aangestampte aarde. Langs de huizen liggen wel 'boardwalks' dat zijn houten stoepen. Die vergemakkelijken het wandelen wel enigszins. Dat is naar het schijnt heel belangrijk voor als het regent want dan worden die straten één grote modderstroom. Nu het droog is waait vooral veel stoffig zand op.
In het VIC werd vanavond een geleide wandeling van anderhalf uur georganiseerd en daarvan hebben we dan ook geprofiteerd zodat we al meteen ondergedompeld werden in de beruchte geschiedenis van de stad. Ooit woonden hier 40.000 mensen, allemaal gelukszoekers, nu wonen er nog een 2000 tal die hoofdzakelijk van het toerisme leven.

2024-06-17 naar Dawson City - deel 1

Deze morgen na het ontbijt in de zon vertrokken we richting Dawson City. We moesten 237km afleggen, volgens Google maps zou dat 2,5 u rijden zijn. Onderweg echter kom je van alles tegen. Van het verkeer kunnen we niet klagen. Als we 15 auto's tegen gekomen zijn heb ik misschien zelfs nog overdreven…. Maar ze zijn hier na de winter op verschillende plaatsen met wegenwerken gestart en dat is hier een hele onderneming. Je wacht aan een rood licht op de pilootwagen en dan word je door de werkzaamheden heen geloodst. Alleen kan je er nooit doorkomen want er worden om die werken te kunnen uitvoeren verschillende bypasses gebouwd om het verkeer te kunnen laten passeren. Met megagrote machines worden hier hele rijen bomen weggehaald en grond verlegd. Dit traject liep over 8 km. 

Tegen één uur zijn we in Dawson City aangekomen.

2024-06-17 Een weetje over paardenbloemen .

Het staat hier vol met paardenbloemen. Ze vinden ze de pest voor hun graspleinen, hoewel, ze niet echt veel om hun tuintjes geven.
Die paardenbloemen noemen ze hier 'dandelions' (spreek uit als dendellions). Dat is een verEngelsing van het Franse 'dents de lions' omdat aan de onderkant van de bloem de groene blaadjes op hoektanden van een leeuw  zouden lijken. Als je die Franse benaming op z'n Engels uitspreekt kom je zowaar op de naam 'dandelion' uit. 😊

2024-06-16 Keno: een mijnstadje.

Na het ontbijt vertrokken we richting Keno. Je kan er langs 2 wegen naartoe. De korte weg of de lange weg. Deze morgen kozen we voor de korte weg. Wisten wij veel wat ons te wachten stond!
Het landschap was mooi de fauna ook. Een klein beertje wipte nog net voor onze auto het struikgewas in. De staat van de weg echter was erbarmelijk. Putten, diepe sporen van grote machines, keien, plassen, modder, los zand, grind, … je kan het zo erg niet bedenken of het was er. Uiteindelijk deden we over dat deel van 50 km, dik 2 uren!… maar we hebben het gehaald en de auto met ervaren chauffeur ook. Alleen weet ik niet meer goed hoe ik de kleur van die auto nu moet omschrijven. 🤔

Keno is een echt mijnwerkersstadje. Geen steenkool maar zilver en goud wordt hier uit de ertslagen gehaald. Er zijn nog verschillende plaatsen waarvoor licenties voor ontginning lopen. De meeste zijn privé bedrijven. Eentje is maar gedeeltelijk van de overheid. De naam Silvertrail is dus in elk opzicht nog steeds correct.

In Keno bezochten we het mijnmuseum. Daar kon je naast het verhaal van de eerste 'miners' ook hun authentiek gereedschap bewonderen. Ze werkten onder andere met stoommachines. De meeste mannen die daar toen werkten waren maanden, soms jaren van huis. En dus kwamen er ook dames mee onder de hoede van gerenommeerde 'madams' die de bordelen uitbaatten. Deze kregen een bijzondere vermelding in het museum.
Vandaag werken de 'miners' dag en nacht in 2 ploegen die telkens 2 weken blijven en daarna 2 weken naar huis gaan. In Keno is nu geen bordeel meer…. 🤭
We maakten een korte wandeling boven de boomgrens en genoten van prachtige vergezichten.
We keerden langs de lange weg terug naar het motel in Mayo. De highway van Mayo naar Keno bedraagt 59 km waarvan 55 km min of meer onderhouden 'dirt road' en op die weg mag je 90km/u rijden. Die Canadezen dóen dat ook hé !… aan 70km/u vond ik dat al snel genoeg gaan op die weg.

2024-06-15 Van Carmacks naar Mayo

Deze morgen hadden we ontbijt op onze kamer. Je krijgt immers altijd koffie op de kamer. Doordat we gisteren nog boodschappen deden konden we ook ontbijten. Om half negen waren we al op weg. 
De weg noordwaarts is verbazingwekkend mooi. Doordat het lente is, ligt hij afgeboord met vooral paarse bloemetjes. We zien ook restanten van grote percelen weggebrande bossen. We hielden halt bij 'the devils elbow'. Een korte klim leverde een prachtig zicht over de moerassen van de Steward rivier. In die buurt komen elk jaar de moose hun jongen werpen. Het is dan ook een strikt beschermde plek. 

De 'points of intrest' die langs de weg liggen zijn doorgaans alleen maar grote panelen die de geschiedenis vertellen van pioniers. Dat beperkt zich voor Yukon territory dus van de jaren 1800 tot zowat de 1950's. Van de first nations people wordt ook steevast vermeld dat er vanaf eind de jaren 1990 afspraken gemaakt werden voor zelfbestuur en zelfmanagement. Dat blijkt maar met wisselend succes te lukken. 

Mayo ligt langs de Silvertrail. Het is qua oppervlakte te vergelijken met Gavere maar er wonen amper 400 mensen. Er zijn brede straten en enkel de toegangsweg is geasfalteerd. De rest is gravel of gewoon grond (met veel putten!) Er staan enkel alleenstaande huizen, de meeste in lamentabele staat. Het 'town hall' is net zo groot als het gemeentehuis van Gavere maar dan zonder verdieping. Mayo heeft een enorme sporthal met zwembad en mét een buitenbad. En dat allemaal voor 400 mensen… Geen pub, 1 winkel die behoorlijk geassorteerd is, een school, 2 eetgelegenheden, de naam restaurant niet waardig, en 1 enorm motel waar nu exact 2 eenheden van bezet zijn. Er valt hier werkelijk NIETS te beleven. 

We zijn vanavond een pizza 🍕 gaan eten bij Mike, een Italiaan wiens vader nog in de mijnen in Limburg gewerkt heeft. We hadden flink wat moeite om de plaats te vinden. Mocht het Voedselagentschap daar eens langs komen dan had die man geen schijn van kans om verder te doen. We maakten er kennis met een plaatselijke figuur van wie we de naam niet meer kennen. Een bonk van een kerel met vele kleurrijke verhalen. 

Vandaag scheen de zon ☀️ Het werd 22°C.

2024-06-14 Eerst naar Carcross en verder naar Carmacks.

We waren vandaag vroeg op pad. Het weerbericht voorspelde regen.
We trokken eerst naar Carcross. Dat stadje heet zo omdat heel lang geleden de kariboes daar hun jaarlijkse doortocht hadden : 'Caribu Crossing' werd Carcross. Die 'steden' in Yukon daar moet je je niet al te veel bij voorstellen. 20 huizen rond en totempaal, een winkeltje, een restaurantje, een coffiebar en that's it… We bleven er niet lang want het goot water en dan is een wandelingetje niet echt leuk. We brachten er wel een bezoekje aan het oudste winkeltje van Yukon en aan het treinstation dat nu een souvenierwinkeltje is.
We reden dan via Whitehorse waar we nog wat extra inkopen deden naar Carmacks. De weg daar naartoe was spectaculair. Soms glooiend en rechtdoor, soms slingerend tussen de bergen. Carmacks verbaast niet. Naast het hotel met bar en pooltafel en het pompstation is er ook nog een restaurant en een winkel en daarachter een woonwijk. Met aan de andere kant van de rivier een nederzetting van first nations people. Want zo worden nu de mensen genoemd die wij vroeger Indianen noemden. Er is niets spectaculairs te zien of te beleven.
De barman die tegelijk social worker is en er nog een derde baantje op nahoudt vertelde dat de first nations people grote problemen hebben met alchohol. En idd terwijl wij daar zaten kwam een jong meisje ineens drie flessen smirnov wodka kopen. Die zou ze waarschijnlijk vanavond met haar vrienden al uit hebben !!!

We eten vanavond in de bar van het hotel een 'barmeal'. Het wordt hoogstwaarschijnlijk een hamburger.

2024-06-13 Een beer… 🫣

Deze morgen waren we al vroeg wakker. Dat is nog een nawee van de jetlag van dinsdag. Om 08:00u zaten we al aan het ontbijt, vroeger kan dat hier niet. Klokslag 10:00u vertrokken we voor één van de wandelingen die hier uitgestippeld zijn. Frank met de berenspray en ik met mijn fototoestel in de aanslag.
Het zou een tochtje zijn van 5,5km. Daar draaien wij ons hand niet voor om. Ze hadden er wel niet bijverteld dat dit de afstand enkele richting was 🤪.
We genoten van het uitzicht, maar vooral van de vele bloeiende bloemetjes en rondfladderende vlinders. Het eindpunt lag aan 'Sucker Bay'. Dit is een van de vele baaien in het meer. En daar was hij dan. Een grizzly beer!… 🐻
Hij wandelde rustig langs de bomen die de baai afzomen. We hielden ons heel stilletjes en ik kreeg ruim de tijd om een mooi kiekje te maken. Toen Frank met de berenbel begon te reutelen spurtte hij het bos weer in. De berenspray bleek niet eens nodig. Dat beest is waarschijnlijk banger van ons dan wij van hem.
Mijn doel is bereikt. Ik heb een beer gezien én gefotografeerd. 🤗
Uiteindelijk bleek het wandelingetje 13,75 km ver en hebben we er zo'n 4 uren over gedaan. Want Frank wilde geen 2 keer dezelfde weg afleggen!.. en ik bleef overal staan om foto's te nemen.

Vanavond eten we kip…. De menu is heel beperkt.
't Zal wel iets zijn…

2024-06-12 Marsh Lake

Het Sternwheeler hotel is proper maar in de seventies blijven hangen. Na het ontbijt zijn we naar het VIC (visitor information center) gegaan om nog wat extra informatie te verzamelen en we hebben bij Bell een e-Sim op de telefoon laten plaatsen zodat we ook binnen Canada kunnen bellen naar de volgende verblijfplaats, mocht dat noodzakelijk zijn. Er is ook 5 Gb data bij om te kunnen appen.
We hebben in een enorme supermarkt inkopen gedaan zodat we overdag wat te picknicken hebben.

Je kan merken dat hier veel plaats is want de hoofdwegen zijn mega breed en er is amper verkeer. Bij werkzaamheden worden de auto's tegengehouden en kilometers ver met een piloot wagen begeleid tot buiten de werkzone.
Onze volgende verblijfplaats is in de buurt van Tagish. Op het einde van de 10 mile road, een barslechte weg, zijn we in het Soutern Lakes Resort aangekomen. We verblijven in een cabin langs Marsh Lake.
Het meer is prachtig. Het kleurt van donkerblauw over turquoise naar lichtgroen en is omzoomd met nog met sneeuw bedekte bergpieken. De zon schijnt, maar het is amper 14°C.
We houden het nog wat rustig vandaag.

Vanavond eten we in het restaurant van het resort. We laten ons verrassen.

2024-06-11 Reizen is altijd een beetje vliegen

De dag begon zoals gewoonlijk als we op reis zijn: wakker worden, douchen, koffietje, ontbijten, valiezen pakken, weg….
We werden met een shuttlebus naar de luchthaven gebracht. Toen we het hele circus van douane en security doorlopen hadden konden we eindelijk boarden en vertrekken. We werden voorbereid op een lange vlucht. 9u en 35 minuten zou die uiteindelijk duren.
In Edmonton moesten we een aansluiting halen naar Whitehorse. Dat was even spannend want we moesten zelf onze bagage weer inchecken. Helaas konden we die niet meteen terugvinden op de band. Bleek dat hij op een totaal andere plaats afgeleverd werd. 

Eventjes was er zelfs een klein paniekske dat we de aansluiting niet zouden halen want…. eerst moesten we in Canada binnen gelaten worden, daarna moest de bagage opgehaald worden, die moest dan terug afgeleverd worden bij die Air North en dan moesten we weer door dat hele circus van security. 

 
In Edmonton raast nu een knallend onweer over. Er stijgen geen vliegtuigen op tot die storm over is. We wachten dus geduldig af. 

We zijn dan toch met ruim een half uur vertraging vertrokken. Het werd alsnog een ‘bumpy take off’ voor de Boeing 737. Eenmaal boven de wolken was er geen spoor van onweer meer. 

Air North doorstaat in geen enkel opzicht de vergelijking met KLM!…

2024-06-10 En wijle weer weg!…

We aten thuis nog kieken van 't kot met rijst en sla en tomaat. De koffers waren 's morgens al gepakt. En toen vertrokken we richting Schiphol. De gps vertelde ons dat we 228 km te rijden hadden en dat we daar tegen 17:15 u zouden zijn. Ja salut mijn ratje…. We hebben daar meer dan een uur langer over gedaan. Eens over de grens vielen we van de ene file in de andere. En maar regenen… Gelukkig moesten we vandaag die vlieger 🛫 niet halen. Anders zou je je stuur wel opvreten van frustratie.

Eens in het hotel begaf één van de wielen van een van onze valiezen het 😖. Dat hebben we dan samen vakkundig met duct tape hersteld. Ah ja, want ik ben op schok met 'mister duct tape'.
We hebben vanavond nog een heerlijk dineetje gegeten en genieten nu van een beetje rust.
Hoewel, … hotel Schiphol ligt vlak onder de aanvliegroute van de vliegtuigen 🥺!

2024-05-30 Tapas

We zijn met 3 taxi's naar het hotel gebracht.
Het is warm in Sevilla! Ze hebben hier vandaag 37° C genoteerd.
Joske had in de buurt in een tapasbar gereserveerd. Met een groep van 10 kan je niet zo maar ergens binnenvallen. Er werden de klassieke tapas geserveerd: manchego-kaas, ibericoham, toastjes met tomatencoulis, en daarna een hoop gefrituurde vis. Er zijn ook niet viseters en die kregen me daar een biefstuk geserveerd om U tegen te zeggen.
We hebben wat afgelachen, Zo'n zotte bende ….

2024-05-30 Naar Sevilla



De dag begon zoals elke andere dag: om half zeven begint de radiowekker te spelen. 

We eten ontbijt en berichten elk naar diegene die een bericht verwacht. Ik plooi nog gauw wat was en Frank jaagt op de mol die ons grasplein meedogenloos omploegt.  

We eten vroeg want ik neem de trein in Asper om 12:15 u. naar de luchthaven. 

Ik ben ruim op tijd. Ik vind Karin, Christelle, Ivan, Marleen en An op het terras van 'le pain quotidien'. Even later komen ook Lieve en Marnic aan. 

Plots komt het bericht dat de trein waarmee Martine en Joske naar de luchthaven komen in Anderlecht stil staat. Bleek dat 'een geval van agressie' op hun trein bijna roet in het eten zou gaan gooien. Zolang de politie niet ter plaatse was reed die trein niet verder. 

Martine en Joske zijn toch nog tijdig in de luchthaven toegekomen, maar 't was maar nipt. 

Het vliegtuig is uiteindelijk met een half uur vertraging opgestegen.  

De piloot meldt dat we tijdig in Sevilla zullen aankomen. Er moet serieuze staartwind geweest zijn dat hij op zulke korte vlucht een half uur ingehaald heeft. 

Maar we zijn er geraakt. 

We gaan zo meteen in een tapasbar enkele hapjes eten.  Niet te veel want het is al ruim.over negenen! ….